My Beloved Country ^_^ (edited)

 

 

 

Thailand...My Beloved Country

 

 

 

How are you today?

 

 

 

My Beloved Country edited

 

 

รักเธอ...ประเทศไทย

 

 

.......edited......

 

เพลงอิฐก้อนหนึ่ง


ให้ลมมันแรงร้อนพียงใด... ให้มีฝนมากมาย
แดดเกรียมเผาแทบตาย... อย่าไปยอมแพ้

อย่ายอมให้ลมพัดเราไป... อย่ายอมเพราะความง่าย
หยัดยืนสู้ด้วยหัวใจ... ด้วยใจที่รวมกัน

อิฐก้อนหนึ่งซึ่งถูกวางอย่างเดียวดาย
มีความหมายแค่เพียงดินที่คนปั้น
ซ่อนความงาม...ซ่อนความจริง...และความฝัน
อิฐก้อนนั้นคงรอวันเพื่อมีค่า


อิฐหมื่นแสนที่ถูกวางอย่างสร้างสรรค์
อัศจรรย์จึงบันดาลขึ้นตรงหน้า
ก่อกำแพง...สร้างบ้านเรือน...ตึกระฟ้า
แดดลมฝนจะพัดพาไม่มีหวั่น

อิฐก้อนนั้น...ช่วยป้องกันไม่หวั่นเลย

อิฐก้อนนั้น...ช่วยป้องกัน ไม่หวั่นเลย

อิฐก้อนไหน...จะถูกวางไว้อย่างเดิม

อิฐก้อนไหน...จะถูกวางไว้สร้างเมือง

อิฐก้อนไหน...จะถูกวางไว้สร้างเมือง

 

 

เพลงอิฐก้อนหนึ่งเขียนโดยคุณประภาส ชลศรานนท์นะคะ

... นี่เป็นคำพูดช่วงหนึ่ง ที่คุณประภาสเคยพูดเกี่ยวกับเพลงนี้....

เพลงอิฐก้อนหนึ่งนี้ เฉลียงร้องบันทึกเสียงเป็นวงแรก แล้วก็นำมาให้นักแสดงศิษย์เก่าสถาปัตย์ร้องเป็นฟีนาเล่ในตอนจบของการแสดงด้วย
         
มีคนลอกข้อความในเว็บไซต์แห่งหนึ่งของชาวสถาปัตย์มาให้ผมดู เขาเขียนว่า “เป็นอีกเพลงที่ทำให้พวกสถาปัตย์หลายคนหันมาถามตัวเองมากขึ้น ความรู้สึกเก่าๆ ที่อาจหลงลืมไป ลืมเรื่องจรรยาบรรณ เรื่องสำนึกในอาชีพ ฯลฯ

มันหวนกลับมาเหมือนจะถามว่า "เราน่าจะทำอะไรดีๆ ให้สังคมบ้าง"

ไม่รู้สิ ผมไม่คิดว่าเพียงแต่ชาวสถาปัตย์หรอกที่คิด

ปัญญาชนทุกคนที่ฟังเพลงนี้ ผมว่าถ้าไม่เข้าข้างตัวเองเกินไป ทุกคนก็ต้องคิด ทั้งเรื่องคุณภาพของตัวเอง กับเรื่องการต่อสู้กับความมักง่ายของตัวเองและผู้คน
        
บางทีผมฟังเพลงนี้แล้วก็คิด เราเรียนอะไรมา จะทำอาชีพอะไรก็ตามทุกคนมีส่วนสร้างบ้านสร้างเมือง ทุกคนเป็นอิฐ เราอยากเป็นอิฐก้อนไหน

คำว่าบ้านเมืองมันมีความหมายมากกว่าแค่ตึกรามบ้านช่อง

ผู้พิพากษาก็ต้องสร้างเมืองด้วยตาชั่งของตัวเอง

คนเป็นครูก็ต้องสร้างเมืองด้วยชอล์กของตัวเอง

อันที่จริงเราต้องพูดถึงขนาดว่า

ใครกวาดถนนก็จงสร้างเมืองด้วยไม้กวาดของตัวเอง
         
มีน้องคนหนึ่งมาบอกผมว่า ฟังเพลงนี้แล้วทำให้เริ่มหันมามองตัวเองในแง่ของอิฐก้อนหนึ่งมากขึ้น

เพลงนี้แค่ทำให้คนคนเดียวรู้สึกอย่างนั้น ผมก็ดีใจแล้วว่านามปากกาของผมก็ร่วมสร้างเมืองกับเข้าด้วย”

 

****************************

 

เราทุกคนต่างก็เป็นอิฐก้อนหนึ่ง

เรามารวมกันฟื้นฟูและสร้างบ้านเมือง ที่สวยงามของเรา

ให้กลับมาสวยงามเช่นเดิม หรือยิ่งกว่าเดิมกันเถิดนะคะ

และที่สำคัญ ด้วยอิฐแต่ละก้อนที่มารวมกันนี้

เราจะได้ช่วยกันสร้างบ้านเมืองที่สวยงาม และเข้มแข็ง

ซึ่งไม่มีวันที่ ลม ฝน แดด หรือความแรงร้อน เลวร้ายใดๆ

จะทำลายไปได้เลยค่ะ

 

อิฐหมื่นแสน ที่ถูกวางอย่างสร้างสรรค์

อัศจรรย์ จึงบันดาลขึ้นตรงหน้า

มาสร้างสิ่งอัศจรรย์กันด้วยสองมือและความรักของพวกเราทุกๆคนนะคะ

 

http://www.facebook.com/?ref=home#!/group.php?gid=122911337738977&ref=mf

มั่นใจว่าจะช่วยเป็นอาสาสมัครฟื้นฟูประเทศจากหายนะของการชุนนุม

     Share

<< จะพอได้แล้วรึยังฉันอยากเล่าให้ฟัง แม้ไม่ชอบก็อย่าโกรธกัน >>

 

 

 

 

หนีร้อนไปพึ่งลม (1)
แม้ว่าเมล็ดพันธุ์นี้จะมาจากไหน แต่ว่ากิ่งก้านใบก็เติบโตใหญ่ในแผ่นดินนี้
Together We Can ^^
รวมพลังทุกเครือข่าย ช่วยกันทำความสะอาดและฟื้นฟูกรุงเทพฯ
ฉันอยากเล่าให้ฟัง แม้ไม่ชอบก็อย่าโกรธกัน
My Beloved Country ^_^ (edited)
จะพอได้แล้วรึยัง
นี่สิศิลปินไทย ขอบคูณมากค่ะ
No Regret ... แต่เราน้ำตาไหล
9 May 2010 @ Ampawa (again)
ณ อัมพวา (โหมดแปะภาพ)




 

 

แวะมาเยี่ยมพี่ค่ะ อ่านไดหน้าที่แล้วด้วย เพราะหน้านี่ไม่มีอะไรให้อ่าน แต่ไดหน้านี้รูปกิ๊ปเก๋มากๆค่ะ

ขอให้บ้านเมืองสงบโดยไว พี่และคนทั่วไปจะได้หายหดหู่ อยู่ทางนี้ยังตกใจแทน เห็น ctw มอดไหม้ งง มากๆ เค้าทำกันขนาดนี้เลยหรือนี่

ขอให้ปลอดภัยนะคะพี่ ^^

แ พ ท   
Thu 20 May 2010 7:05 [1]