น้องเราชื่อ จุ๋ม
เมื่อวันศุกร์ที่1 สิงหาที่ผ่านมา เราไปนอนค้างที่พัทยา โดยมีจุ๋ม น้องคนเล็ก และเป็นน้องสาวคนเดียวไปด้วย เราออกเดินทางประมาณทุ่มครึ่ง ไปพักที่ Best Western Hotel แถวๆวงเวียนปลาโลมา พัทยาเหนือ ห้องพักสะดวกสบายกว้างขวางดี ตกแต่งแบบโมเดิร์น อาหารเช้าก็ดีนะ แต่ไม่ได้ใช้เวลาที่โรงแรมเลย ตื่นตีห้าสี่สิบห้า มาทานข้าวหกโมงกว่า และก็ออกจากโรงแรมก่อนเจ็ดโมง บังเอิญหมูโทรมาว่าอยากมาพัทยาวันเสาร์ ให้หาที่พักด้วย เลยจองที่นี่ให้เลย
วันเสาร์เรามีธุระไปจอง Booth ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขต ศรีราชา เป็นงานเกษตรแฟร์ คนมาเยอะทีเดียว ปรากฎว่า Zone A ที่เป็นต้นไม้และอุปกรณ์มีคนต้องการ Booth มากกว่าจำนวนที่มี เลยต้องจับฉลาก และเราโชคไม่ดีอ่ะ คือ ไม่ได้ (ส่วนใหญ่คนไม่ได้ 55!!) แต่ก็ดีอย่างที่ไม่ต้องเหนื่อย จะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น ออก Booth คืองานที่เหนื่อยที่สุด ^^
จุ๋มอุตส่าห์ลางานวันเสาร์เพื่อมาเป็นเพื่อนเรา วันนั้นเราได้ไปจัดการเรื่องประตูร้านที่ชลบุรีด้วย ก็เรียบร้อยดีแล้ว และอาจมีเพื่อนบ้านเป็นอุปกรณ์ตกแต่งสวนแบบดีๆเช่นเดียวกัน ดีใจ เพราะจะได้มีเพื่อน แล้วยังดีในแง่ธุรกิจด้วย จะได้ดูเด่น ดึงดูดความสนใจได้มากขึ้น
จัดการเรื่องร้าน แล้วก็ไปเที่ยวไหว้เจ้าแม่กวนอิมที่เกาะลอย หาอาหารอร่อยๆทาน เดินเที่ยวที่ตลาดสดศรีราชา และไปเดินเที่ยวตลาดเปิดท้ายของกินหน้าศาล จ.ชลบุรี ของกินเพียบ ทั้งซื้อทานที่นั่น แล้วก้อซื้อกลับบ้านฝากพ่อแม่ด้วย ก่อนหน้านั้นก็แวะตลาดหนองมน จุ๋มซื้อของทานเล่น เราซื้อปลาริวกิว และกุ้งแห้งฝากแม่ (วันจันทร์ที่ผ่านมาเอามะม่วงที่สอยที่บ้านไปฝากแม่ถุงเบ้อเริ่ม ลูกใหญ่เป้งๆๆๆทั้งนั้นเลย ให้เอาไปทานกะน้ำปลาหวานใส่กุ้งแห้งตัวใหญ่ๆ เพราะปุ่นชอบ เธอแนะนำเมื่อตอนเห็นกุ้งแห้ง 55!!)
ตอนแรกแม่ว่าจะพาไปไหว้พระ เพื่อขอให้เราได้ Booth พิเศษด้วยความสิเหน่หา อิอิ แต่พอดีมันเริ่มค่ำแล้ว เราหนื่อยด้วย ตื่นเช้า ตากแดดมาทั้งวัน และขับรถไกล เลยกะว่าไว้วันอื่น พอดีจุ๋มขอติดรถไปกะปุ่น จะไปดูเฟอร์นิเจอร์ เราเลยไปดูด้วย ปรากฎว่าจุ๋มอยากซื้อเตียงใหม่ให้พ่อไว้นอนดูทีวี และตู้เสื้อผ้าให้ปุ่น
พอไปดู ก็เลยได้ซื้อเตียง+ที่นอนให้พ่อ และตู้เสื้อผ้า+โต๊ะเขียนหนังสือ+เก้าอี้ ลายโดราเอมอนให้ปุ่น ซื้อได้เยอะขึ้น เพราะเราช่วยออกเงิน แต่จุ๋มก็ออกเยอะที่สุด
เรารู้สึกดีใจ ที่น้องเป็นคนมีน้ำใจ เพราะเราเป็นคนที่ถ้าพูดง่ายๆก็ให้อะไรกะพี่น้องหรือครอบครัวได้ง่ายๆมาก คือ ต้องเรียกว่ามีน้ำใจ ประเภท มี 10 บาท ให้ 9 บาท 90สตางค์แบบนี้อ่ะ(นิสัยนี้ติดเอาไปใช้กะที่ทำงานด้วยน้า 55!! เลยหมดเนื้อหมดตัว หุหุ) แต่เนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงกำลังล้มลุกคลุกคลานของเรา เลยไม่ค่อยมีให้มากนัก อีกทั้งน้องก็โตพอแล้ว ช่วยตัวเองกันได้แล้ว
เราเป็นพี่คนโต จุ๋มเป็นน้องเล็ก อายุห่างกัน 14 ปี เรามีโอกาสช่วยเหลือจุ๋มในด้านการเรียน กิจกรรมต่างๆมานานพอควร จนจุ๋มเรียนจบ รวมทั้งกรณีปุ่นด้วย จนเมื่อไม่นานมานี้เองที่สภาพคล่องทางการเงินเราเริ่มมีฝืดเคือง เพราะต้องลงทุนในธุรกิจ น้องชายคนเล็กก็เริ่มรับภาระการผ่อนรถที่เราช่วยผ่อนไว้ให้พ่อแม่ใช้ในช่วง 6 เดือนสุดท้ายให้ และค่าเรียนบัลเล่ต์และกิจกรรมอื่นๆของปุ่นก็มีจุ๋มและแม่ช่วยเหลือรับผิดชอบดูแลให้
เรารู้สึกดีใจ ที่ทุกคนได้เรียนรู้ ที่จะเป็นผู้ให้ และมีน้ำใจกะครอบครัว...มีความสุขมากๆ และนอกจากนี้ ยังมีความสุขที่น้องมีน้ำใจกะเราด้วย เราได้มีความสุขกะการเป็นผู้รับด้วย อิอิ (ตาชั้นเอาคืนล่ะเฟ้ยยยย 55!! เด๊วจะจนซะให้เข็ด เพราะเรามีน้องคอยช่วยเหลือแล้ววววว ฮ่าฮ่า!!)
บันทึกไว้ว่านับจากนี้ไป ชั้นจะเริ่มสบายแล้วน้า อิอิ ^^