|
|
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ว่าด้วยเรื่องของประตู ---โหมโรง--- วันอาทิตย์ที่ 27 กรกฎาคม 2551 นี้ พาพ่อแม่ น้องสาว กะหลานๆ ปุ่น&แปน ไปเยี่ยมน้องชายซึ่งไปเปิดแผงขายนาฬิกาแฟชั่นในห้างที่พัทยา พ่อกะแม่ไม่เคยไปดู ก็เลยพาไปเยี่ยม น้องจะได้ดีใจ วันนั้นไปดูแผงประจำในโลตัสพ้ทยาเหนือ อยู่ติดกะที่รับฝากของของห้าง และใกล้ๆกันก็เป็นเครื่องเล่น และเวทีการแสดงสำหรับเด็ก วันนั้น เค้ามีโชว์มายากล นักมายากลก็มาเอาเจ้าปุ่นไปร่วมแสดงซะเกือบตลอดโชว์เลย ตลกดี ผู้ชมก็ขำกันใหญ่ ไม่มีกล้องไป เอามือถือถ่าย ภาพก็ไม่ค่อยชัดเหมียนเดิม 55!! ปุ่น ในบทบาทผู้ช่วยนักมายากล
แปน-ปุ่น หน้าร้านนาฬิกา สาขาโลตัสพัทยาเหนือ ของเจ็ก
ปุ่น-แปน แอนด์ อากง-อาม่า (อากงเก่งมาก ขนาดเป็นอัมพฤกษ์ ยังเดิน และทำอะไรเองได้ทุกอย่าง ^^)
---เข้าเรื่อง--- ไหนๆก็ไหนๆ ได้ไปชลบุรีละ ก็เลยถือโอกาสแวะดูร้าน Octopus's Garden ของเราซะหน่อย อยู่ริมถนนใกล้หนองมน เช่าและตกแต่งไว้ตั้งกะมีนาคม ป่านนี้ยังไม่ได้เปิดเลย โอ้โฮ!! รวยเหลือเกิ๊นนน(ประชดค่า 55!!) เอากุญแจที่ได้จาก Act ไปเปิดประตู แต่ไม่อาจไขกุญแจที่ล็อคประตูม้วนออกได้ มาช่วยกันไขตั้งหลายคนก็ไม่ออก .... จนเราเดินไปถามลุงเจ้าของบ้านที่ให้เช่า ว่า นี่ลุงมาเปลี่ยนลูกกุญแจหนูรึเปล่าวเนี่ย ทำไมหนูไขไม่ออก...ก๊ากๆๆๆ...ลุงอึ้งไปนิดหน่อย(คงงง!! คิดได้ไงเนี่ย อิคนนี้^^)...แล้วก็ยิ้มบอกว่าเปล่า (คือลุงก็มีกุญแจร้านเราด้วย เพราะเราไม่ได้ไปอยู่หรือดูแลเท่าไหร่ เผื่อมีอะไรจำเป็น ลุงจะได้ไขเข้าไปได้ไง)...เราก็เลยเซ็งไปเลย โธ่!! อุตส่าห์ขับรถไปตั้งไกล นึกว่าจะดูร้านซะหน่อยว่าเป็นไงบ้าง เพราะปล่อยให้ Act ดูแล โดยที่เราแทบไม่ได้เข้าไปดูเลย อยากรู้ว่ามันต้องปรับปรุงอะไรบ้าง จะได้เตรียมงานถูก วันนี้มีน้องที่ทำใยมะพร้าวให้ โทรมาบอกจะเอาของมาส่ง เราก็บอกรอไปอีกนิดได้ไหน ตอนนี้ไม่มีที่ เนื่องจากต้องเอาของไปเก็บที่ชลบุรีก่อน พอดีมีปัญหาเรื่องประตู น้องเค้าเลยขำ เพราะ เมื่อไม่นานมานี้ เค้าเคยเอาของมาส่งเรา แล้วเราก็เปิดประตูบ้านออกไปคุย แล้ว ดันทำประตูล็อค กุญแจก็อยู่ในบ้าน เลยเข้าบ้านไม่ได้ เป็นกลอนลูกบิด น้องก็ช่วยงัด โดยเอาลวดมาเกี่ยว เอาแผ่นพลาสติกมาดัน ก็ไม่ออก เพื่อนบ้านก็เอาแผ่นเหล็ก กะมีดอีโต้ มาแงะ ก็ไม่ได้อีก เพราะมันเป็นกลอนแบบแข็งแรงเกินกว่ากำลังไอ่แผ่นพวกนี้จะดันออก งัดกันเหงื่อท่วมเลย ก็พอดี น้องคนขับรถขาประจำของเรามารับงาน เราเลยออกความเห็นให้เค้างัดบานเกล็ดอีกด้านนึง แล้วปีนเข้าไปเปิดล็อคด้านในให้เรา แต่ก็ใช่จะทำง่ายนะ แล้วข้างในก็ของเพียบ เดินต้องเขย่งเอาเลย สุดท้ายก็เข้าบ้านได้ เดือดร้อนคนไปเกือบสิบคน เหงื่อท่วมกันเล้ยยยยยย
อีกครั้งนึง ก็เราเปิดประตูไป บริเวญท้ายบ้าน ซึ่งเป็นส่วนครัว และซักผ้า เอาผ้าไปซักเครื่อง หันมาอีกที เฮ้ย!! ใครปิดประตูวะ (โถๆๆๆ..จะมีใคร๊ 555!!)แล้วล็อคด้วยนะ ไม่เข้าใจล็อคทำไม แล้วฉันจะเข้าบ้านยังไงวะเนี่ย หันซ้ายหันขวา ทำไงดีล่ะเนี่ย แล้วจะมีใครมาช่วยล่ะ โทรบอกใครก็ไม่ได้ เพราะไม่มีโทรศัพท์ จะรอคนเดินผ่านมาแล้วเรียกเค้าช่วย (เป็นหลังหัวมุม ครัวมีประตูเปิดออกไปสู่ภายนอกได้ เป็นประตูเหล็กโปร่ง แต่ล็อคกุญแจไว้ แอนด์กุญแจก็อยู่ในบ้าน 55!! โคตรเก่งจริงๆเลย ชั้นเนี่ยยยย) แต่ตอนนั้นตีหนึ่งครึ่ง เงียบเป็นเป่าสากเลย เพราะเราเลือกบ้านที่อยู่ในสุด บ้านสุดท้าย เงียบๆๆๆๆๆ ใครจะผ่านมาล่ะนั่น ต้องรอเช้านู้นนนถึงจะมีคนผ่านมา ทำยังไงดีน้อ...ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก...ปิ๊ง!!! บานเกร็ดอีกแว้วววว เนื่องจากเรามีมือที่เล็กพอควร เราเลยกะว่า เอาบานเกร็ดออกหนึ่งบาน แล้วเอามือสอดเลื้อยอ้อมเข้าไปหมุนล็อคกลอนลูกบิดได้ แต่มันยาก เกือบร้องไห้แน่ะ เพราะเอากระจกออกเองก็ยากอยู่นะ แล้วยังมาเจอมุ้งลวดอีก ด้านที่ใกล้พอจะเอื้อมไปถึงกลอนได้ ก็ดันเป็นด้านข้อพับ มันก็แน่นกว่าอีกด้านนึง แล้วทำยังไงมันจะหลุด เราเลยกะว่า ดันให้มันพังไปเลย ให้มันหลุดก็พอ แต่กะแรงไม่ถูก กลัวโดนกระจกบานเกร็ดอันอื่นตกมาบาดเอาอีก...จิตตกไง เพราะตัวเองเป็นคนซุ่มซ่าม และมีโชครื่องอุบัติเหตูซวยๆแปลกๆ ประเภทเกือบตายแต่ไม่ตายบ่อยๆ ก็เลยกลัว เพราะถ้าเกิดมันจะบาดเจ็บเสียเลือดและไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือ ไม่มีคนเห็น เรียกใครมาช่วยก็ไม่ได้....คิดภาพกระจกปักมือเลือดสาดเอ็นขาดเลยอ่ะ 55!! แต่กลัวไม่ได้แปลว่าไม่กล้า สุดท้ายเราก็ทำสำเร็จ แล้วยังซ่อมมุ้งลวด กลับมาใส่ได้เหมือนเดิมอีก ไม่ต้องเสียตังค์ทำใหม่ (ดิชั้นช่างสามารถ อิอิ) สองเคสนี้ล้วนเกิดในบ้านหลังเดียวกันที่ดิชั้นเพิ่งมาอยู่ได้ปีเศษๆ แต่หาได้หมดเพียงเท่านั้น มีครั้งนึงเข้าห้องน้ำไปตามปกติ พอจะออกจากห้อง ก็หมุนกลอน หนุนไป หมุนมา ดึงๆ เฮ้ย!! เกิดอะไรขึ้น ทำไมดึงไม่ออก ก็จิตตกใหญ่เลย ตายแล้ววว เดี๋ยวเป็นศพอยู่ในห้องน้ำ กว่าใครจะมาห็นคงเหม็นเน่าขึ้นอืดไปแล้วววว หมุนอยู่นานจนเหงื่อตก ก็เลิกๆ พอกันที แล้วหันไปหาประตูอีกบาน วะ ฮ่า ฮ่า!! เปิดออกย่ะ ชั้นไปก่อนล่ะ (ห้องน้ำมีประตู 2 บาน) เลยใช้แค่ด้านเดียว ปกติอีกด้านจะล็อคกลอนด้านนอกเอาไว้นะ โชคดีที่วันนั้นไม่ได้ล็อค ไม่งั้นล่ะ ชั้นได้ตายในที่แคบแน่ๆ เสร็จแล้วก็ให้ช่างมาดู ก็ประมาณแบบว่า เกลียวมันฟรีอ่ะ คือเราก็หมุนไปเด่ะ ข้างในมันก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ซะงั้น ฮ่วย!!! ย้าง!! ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ ก็ไอ่บ้านหลังเดิมน่ะแหละ คือ บ้านนี้เป็นบ้านมือสองที่เราซื้อต่อมาอีกที เจ้าของบ้านเดิมเค้าต่อเติมออฟฟิศไว้ข้างๆบ้านด้วย ตอนที่ซื้อ เค้าก็ให้กุญแจมาเยอะแยะ เรารำคาญอ่ะ ขี้เกียจพก ก็เลยจะมีกุญแจดอกเดียว เป็นกุญแจเข้าบ้านจากทางด้านออฟฟิศ ที่จริงมันมีอีกประตู ที่เป็นประตูหลักมากกว่า (ก็ไอ่ประตูเดียวกะที่พูดถึงแรกๆ ที่เอิกเกริกโกลาหล หาคนมาช่วยนั่นล่ะ) นื่องจากเราอยู่คนเดียว แล้วประตูทั้งสองก็เป็นเพียงลูกบิดธรรมดา ไม่มีกลอน หรือกุญแจคล้องอื่นใดเลย เราก็เลยเรียกช่างมาทำกลอนที่ล็อคกะวงกบ ล็อคจากด้านในบ้าน แล้วก็สายยูคล้องลูกกุญแจเวลาเราออกจากบ้าน เราได้คิดไว้แล้วตอนนั้นว่าจะทำด้านออฟฟิศ เนื่องมาจากเรามีกุญแจเปิดเฉพาะด้านออฟฟิศ แต่เราก็บอกช่างไปแต่เพียงว่าเราจะทำด้านประตูออฟฟิศ ช่างก็บอกให้ทำอีกด้านนึงซิ มันสะดวกและดีกว่า เราก็เออ!! จริงด้วย ช่างพูดถูก (ลืมเหตุผลตัวเองไป ว่าทำไมต้องทำตรงนั้น) ตอนนั้นมันก็ตะหงิดๆอะไรอยู่แต่มันนึกไม่ออกไงว่ามันมีอะไรติดๆอยู่น้า...นึกไม่ออก ช่างมันๆๆๆ 55!! ก็รอช่างทำเสร็จ เราก็ออกจากบ้านล็อคกลอนคล้องลูกกุญแจอย่างดี (ยังตะหงิดอยู่ แต่ก็ยังนึกไม่ออก ก๊ากๆๆ)...ก็ไปทำธุระปะปังทั้งวันกลับถึงบ้านห้าทุ่ม เข้าบ้านด้วยความสบายอกสบายใจไร้กังวล บ้านเรามีลูกกุญแจแล้วเว้ยเฮ้ยยยย!!! ยินดีปรีดามากมาย ^^ ก็ไขลูกกุญแจ ออกมา ชื่นชมลูกกุญแจและกุญแจสวยงามดีไซน์เก๋ มิเสียแรงซื้อมาจาก USA ได้ใช้แล้วววว 555!!! ....แต่ทันใดนั้น อยู่ๆหัวใจก็กระตุกวูบ อย่างรุนแรง เกือบช็อคค่า....นึกออกในทันใด ไอ่ที่ตะหงิดมาทั้งวัน คลี่คลาย ณ บัดเดี๋ยวนั้นเลยยยย..... ตายแล้ววววววว!!!ก็ช้นไม่มีกุญแจประตูบานนี้นี่หว่า แงๆๆๆๆ ซวยๆๆๆๆๆ...อย่าๆอย่านึกว่าก็มีกุญแจด้านออฟฟิศไง ไปไขดิ ขอโทษๆๆๆ ก็ไปทำกลอนล็อคกะวงกบ ล็อคจาดด้านในไว้แล้ว แน่นหนา อิ่มอกอิ่มใจไปทั้งวัน 555!!! ไงล่ะ ไม่มีปัญญาเข้าบ้าน เรื่องบานเกร็ดไม่ต้องพูดถึง เพราะปิดไว้อย่างแน่นหนาสุดๆ (เดี๋ยวนี้จะแง้มไว้นี๊ดนึง อิอิ) เลยโทรไปเรียกช่าง ณเวลาห้าทุ่มกว่าๆ ดีนะเค้ารับสายแล้วยังมาทำให้ด้วย ทันทีเลย เค้าคงคิดนะ โอ้โฮ อิบ้านนี้ โค-ตะ-ระ เฟอะเลยว่ะ แต่ตอนหลังก็สนิทเป็นเพื่อนกัน เค้าก็เคยพูดว่า คุณนี่มันไม่ธรรมดาเลยว่ะ ก๊ากกกกกก (คงไม่เต็มอะไรประมาณนั้น) แต่คุณช่างของเราก็ไม่ธรรมดา เป็นศิลปิน ทำงานศิลปะ และประติมากรรมด้วยอ่ะ โอ้!!!สุดยอด ^^ ยังม่ายหมดดดดด ยังมีๆๆๆ ย้อนหลังไป มี 2 ครั้งที่ยังจำได้ เกี่ยวกะเรื่องประตู เพราะมันเป็นวีรกรรมพอควร ตอนที่เราเป็นนักเรียนมัธยม ปิดเทอม เรากะน้องชายจะไปทำงานพิเศษบ้านอา เพราะเค้ามีโรงงาน ตอนนั้นเรากะน้องพักบ้านอาคนนึง ซึ่งเป็นตึกแถว เราอยู่ชั้นบนสุดซึ่งต่อเติมส่วนดาดฟ้า เป็นห้องนอน และเปิดประตูห้องนอนออกไปจะเป็นส่วนห้องน้ำ เรากะน้องพักด้วยกัน ทุกเช้า เราก็จะอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ไปทำงานกัน เราจะออกทีหลัง และปิดห้อง (น้องกะเราทำคนละโรงงาน เค้ามี 2 โรงงาน และอยู่คนละฝั่งถนน)ปรากฎว่าตอนใกล้เที่ยง อาคนเล็ก ตอนนั้นอายังเพิ่งจบวิศวะจุฬาและค่อนข้างสนิทกะเรา อามาถามเราว่า เราขังน้องไว้ในห้อง รู้รึเปล่า เฮ้ย!! เรางงเลย ตกใจด้วย เป็นไปได้ไงอ่ะ สรุปก็คือ น้องดันไปเข้าห้องน้ำ โดยที่เรานึกว่าน้องลงไปทำงานแล้ว ทีนี้พอเราเรียบร้อยเราก็ออกจากห้องลงบันไดไปทำงานน่ะซี้ ... คือ ประตูที่จะลงบันไดไปได้ มันอยู่ด้านห้องนอน ส่วนห้องน้ำ เป็นประตูที่เปิดจากห้องนอนออกไปอีกด้านนึง แล้วเราใส่กลอนด้านในห้องนอนไว้ ขังน้องไว้ด้านนอกห้องนอน ซึ่งเป็นบริเวณห้องน้ำ น้องเรารอดมาได้ โดยการที่บ้านข้างๆ ขึ้นไป และได้ยินเสียง จึงมาบอกกะอา โอย!! น้องเรามันคงเหนื่อยมากเลยเนอะ แต่มันก็ไม่โกรธเราเรื่องนี้นะ สงสัยมันแอบเข้าโดยที่เราไม่รู้ไง ... เจ้ขอโทษนะพงษ์นะ 55!!
อีกเรื่องก็จะเป็นตอนที่เราลงเรียนวิชา Biochem ตอนเรียนปริญญาตรีที่ม.เกษตรศาสตร์ ช่วงซัมเมอร์ ซึ่งมีการทำ Lab ด้วย และเป็นวิชาที่เรียนตอนเช้า ปกติเที่ยงก็เลิกแล้ว วันนั้นก็มีทำ Lab ถึงบ่าย ซึ่งใครเสร็จก็กลับได้ และเค้าก็กำลังปิดตึกแล้ว คือคนทยอยกลับเกือบหมดแล้ว เราออกมากันเป็นกลุ่มเกือบสุดท้ายของตึก ทีนี้เราก็แวะเข้าห้องน้ำ ตอนเราเข้าไปก็มีคนในห้องน้ำ 2 คน แต่เค้ากำลังออกมา เราเข้าไปเป็นคนที่เหลืออยู่คนเดียว ก็ทำธุระไป รู้ว่าไม่มีใครอยู่ ก็อารมณ์ดี ร้องเพลง ประกอบภาพยนตร์เรื่องตุ๊กตา เป็นเพลงน่ากลัวๆ เพราะเรื่องออกแนวหวีดๆ เกี่ยวกะเด็กถูกจับมาทำทารุณ เราก็ร้องใหญ่เลย นี่คือเนื้อเพลง...55!! ยังจำได้ค่า คิดดู ยี่สิบก่าๆปีแล้วน้า อิอิ ร้องไปร้องมา เริ่มขนลุก เริ่มกลัวเอง เลยรีบๆเสร็จธุระ แล้วก็รีบเปิดประตู จะออกมาโดยไว เราใช้วิชาตัวเบา(?) เอาตัวเองขึ้นไปเหยียบบนแง่งที่วางกระดาษทิชชู(เป็นแบบเซรามิคส์)แล้วเอามือไปจับขอบบนกำแพงระหว่างห้อง จากนั้นก็กางแขนอีกข้างนึงไปเกาะกำแพงอีกฝั่งนึง แล้วก็แยกเท้าอีกข้างไปเกาะผนังอีกข้าง แล้วกก็กระดื๊บตัวเองจนเอาทั้งตัวขึ้นไปอยู่บนกำแพงได้ แล้วก็คืบคลานตัวจนไปอยู่บนขอบประตูแล้วใช้วิชาตัวเบา กระโดดจากบนขอบประตูลงสู้พื้นหน้าห้องส้วมโดยสวัสดิภาพ (อืม!!ไม่สามารถกระโดดลงไปยังห้องติดกันได้นะคะ พื้นมันไม่เรียบ เดี๋ยวตกคอห่าน ขาหัก ตกส้วมเป็นที่เลื่องลือ ยอมไม่ได้ๆ เราไม่ยอมดังในทางตลกเด็ดขาด 555!!) เสร็จแล้วก็ลงไปหาเพื่อนทัน ก่อนจะถูกขังเดี่ยวอยู่ในตึก ถ้าถูกขังล่ะซวยแน่ เพราะมันเป็นวันเรียนสุดท้าย กว่าจะมีคนมาพบเราล่ะก้อ...วะฮ่าฮ่า ไม่อยากนึก ...เราก็บอกเพื่อนว่า ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขอยกความดีทั้งหมดให้กะน้องกระโปรงบานจีบรูดที่ดิชั้นชอบใส่...เลยแหกแข้งแหกขาได้สบายมั่กๆๆๆ (ยุคนั้นเค้านิยมใส่กระโปรงทรงนางเงือกกันน่ะค่า มันจะแคบมากๆเลย) . . . อ่า !! เราหวังว่า แต่นี้ต่อไป เราคงไม่มีเรื่องปวดใจกะประตูอีกน้าาาาา....สำหรับไอ่ประตูร้านที่ชลบุรี ไม่นับละกัน ถือเป็นเรื่องราวในอดีต แม้ยังซ่อมไม่เสร็จก็ตาม (ทั้งหมดนี้ไม่นับเรื่องลืมกุญแจ แล้วเข้าห้องไม่ได้นะ แบบ ตัวเองทำเองอ่ะ อันนี้ มีหลายสิบครั้ง เกินจะจดจำ 55!!)
Posted on Tue 29 Jul 2008 11:55
|
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
