Love will grow!!
July 15,2008 วันนี้ มิสเตอร์เอ็มของเรานอนป่วยอยู่บ้าน เป็นวันที่ 2 หลังจากกรำงานหนัก เนื่องจากต้องดูแลการเลือกตั้งซ่อม แทนสมาชิกที่เสียชีวิตไป ประกอบกับการทำ presentation ของบริษัทใหม่ ทำให้ได้พักผ่อนน้อย เพราะว่า duty call ตามที่เค้าว่า 55!! ตอนนี้เลยเจอ body call เข้าให้
เรารู้สึกว่าตัวเองโชคดี ที่ได้พบความรักครั้งนี้ด้วยตัวเอง และดีใจที่ได้รอคอยมานานจนถึง 40 ปี โดยไม่พ่ายแพ้ต่อความอ่อนล้าในบางครั้งจนหากมีใครมาดูแลก็คงดี แต่ลึกๆ เราไม่อาจปฏิเสธความมั่นคงในจิตใจของตัวเองได้ ความเชื่อเรื่องรักแท้ของเรามันแรงกล้าเกินกว่าจะเมินเฉยได้ (แม้จะดูคล้ายเป็นอีบ้า หรือโง่เง่าก็ตาม)
โดยปกติเราเป็นคนขี้สงสัย แต่เมื่อเราพบมันแล้ว มันก็ไม่ได้มีความสงสัยอะไรเลย นอกจากจะหาเรื่องสงสัยขึ้นมาเอง 55!! คือ สัญชาติญาณยอมรับอย่างสดุดี แต่หัวสมองอันเฉียบคมนั้น ก็พยายามสรรหาเคสมากมายครีเอทขึ้นมาหาเรื่อง หาข้อโต้แย้ง ก็ปล่อยมันสู้กันไป เพราะเรามันเป็นพวกต้อง balance ระหว่างหัวสมอง กะ หัวจายยย ในทู๊กทุกเรื่อง (ครือ เป็นอิพวกเรื่องมากไง๊ 55!!)
คุณมิสเตอร์เอ็ม เสียค่าทอสับคุยกะเรา เดือนที่ผ่านมา วันฮันเดร๊ดเทาซันกว่าๆบาท มันมากมายทีเดียวสำหรับเรา คือ ที่จริงเราก็คุย MSN กันวันละ 3-5 ชั่วโมงอยู่แล้ว ยกเว้นช่วงที่เราไปออกงาน ซึ่งบังเอิญเดือนที่แล้วก็ไปออกมา 2 งาน เลยได้โทรคุยกันเยอะหน่อย 55!! เค้าโทรนะค้า อิช้าน ไม่มีปัญญาโทรหรอก ประเทศไม่อินเทรนด์งี้ ราคามหาโหด ก็มีโทรไปบ้างเวลาสายหลุด บอกว่าช้านปล่าวแกล้งทำหลุดนะ (รวมๆกันแล้วทั้งเดือน ประมาณ 5 นาทีได้ อิอิ...ประมาณ สองร้อยบาท นี่ราคาโปรโมชั่นจากไทยแลนด์ แต่ราคาโทรมา แพงกว่าหล๊ายหลายเท่า) แต่เราก็ยังเสียตังค์เพิ่มกะ SMS อยู่ดี คือ ต้องมีการส่งตอบบ้าง ไม่งั้นดูเลวเกินไป จนเดี๋ยวนี้เราส่งเป็นแล้วนะ (ก่อนหน้านี้ไม่ได้ส่งเลย) ทำให้ค่าโทรศัพท์ปกติ เดือนละ 1,300-1,500 บาท ของเรา เป็น 2,600 บาทแน่ะ...แค่นี้ข้าพเจ้าก็แย่แล้วววววว เราต้องประหยัด ประหยัด แต่ไม่ได้บอกเค้าหรอกนะว่าไมเราไม่โทร อย่างที่บอก จนแล้วหยิ่ง 555!!!
.....แต่แม้ไม่อยากให้ใครต้องมาเสียตังค์กะเรา มันก็อดดีใจไม่ได้ที่มีคนยอมเสียกะตังค์เยอะแยะยอมจ่ายค่าโทรเป็นแสนบาทเพื่อมาคุยกะอิคุณป้าวัยกลางคนแบบนี้ อิอิ ...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่^^
เราได้เรียนรู้ความรักในอีกรูปแบบนึง นอกเหนือไปจากรักครอบครัว เพื่อนฝูง และเพื่อนร่วมโลก...ดีใจ ไม่รู้จะบอกยังไง
ทะเลาะกันบ้างก็มี ยิ่งทะเลาะกันยิ่งดีใจ 55!! ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เรามีวันนี้ มีคนที่เข้าใจเราอย่างลึกซึ้ง มองเห็นข้อดี ข้อเสียในตัวเรา ยอมรับความเป็นตัวเรา มองเห็นและชื่นชมในคุณค่าที่เรามี และรักเรา...Thank You.....You อ่ะแหละ ... ยูน่านเอ๊งงงง บ่ใช่ใครที่ไหนอื่น ^^
เค้าน่ารัก ทำให้เราอ่อนหวานขึ้นได้บ้าง คือที่จริงเราเป็นคนอ่อนโยนแบบเว่อร์ เซ้นซิทิฟสุดยอด และหัวดื้อชนะเลิศ ความอ่อนหวานหาไม่ได้เอาซะเลย เค้าก็สามารถทำให้เราร้องเพลงให้เค้าฟังได้ (ขนาดไปเรียนกีตาร์ ใช้เวลาน้านนาน เกือบปี กว่าจะยอมอ้าปากร้องเพลงให้อาจารย์ฟัง 55!!) แล้วเค้าก็บอกว่าได้เอาเพลงที่เราร้องให้ฟังไปใส่ในเครื่องเล่น MP3 เพื่อที่เราจะได้อยู่กะเค้าตลอดเวลา (ฟังดูไม่สตอเบอร์รี่น้า นอกจากดิชั้นจะตาบอด หลงปู้จายหน้ามืดตามัว 55!!)...ขอบอกเพลงห่วยสุดๆ ไม่มีดนตรีเลย บันทึกด้วยปุ่ม Sound Recorder ด้านขวาล่างของเครื่องคอมที่ทุกท่านต่างก็มี
เราก็เริ่มมีอารมณ์สุนทรีย์มากขึ้น ร้องไปเกือบ สิบเพลง จ๊ากกกกก...ตามิสเตอร์เอ็ม คงคิดว่า ตรูพลาดไปแล้วววว แหงๆเลย 55!! แล้วบางครั้งก็เล่าเรื่องขำขันให้ฟังมั่ง ดูชอบเลยนะ...แปลว่าคอเดียวกัน เล่าแล้วเก็ทมุก...คนเล่าก็มีกำลังใจ มุกไม่แป๊ก ^^
เดี๋ยวนี้เวลาเห็นรูปหัวใจก็เลยเก็บๆไว้ เผื่อมีโอกาสเอาไปทำอะไรได้มั่ง วันนี้รู้สึกดีกะSMS ที่เค้าส่งมา และเป็นอีกวันที่เราได้เรียนรู้ชีวิตมากขึ้นไปอีกขั้น(คงไม่บันทึกรายละเอียด มันยากเกินไปที่จะอธิบาย ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แค่รับรู้กะตัวเองก็พอแล้ว^^) เลยเอารูปที่เก็บๆไว้มาทำสไลด์เล่นๆ เอามาแปะด้วย เผื่อใครจะเอารูปไปใช้ก็คงจะมีประโยชน์
หมายเหตุ: ภาพทั้งหมด จากอินเตอร์เน็ตค่ะ