ปุ่นกะเรานี่เป็นคู่บัดดี้ ที่กินนอนอยู่ด้วยกันมาตั้งกะปุ่นอายุ 7-8 เดือน จนถึง 2 ขวบครึ่งที่จะเข้าโรงเรียนนั่นแหละ ถึงได้ย้ายไปอยู่กะอาม่า เพราะว่าเรามันพวกชีพจรลงเท้า ไม่สามารถไปรับส่งปุ่นได้ทุกวันตามเวลาเป๊ะๆ ช่วงที่ปุ่นอยู่กะเรานั้น เป็นรายการตะลอนทัวร์กันสุดๆเลย ทั้ง 2 ป้าหลานพากันย่ำไปทั่วไทยแลนด์ แถมมีเลยๆไปยังประเทศเพื่อนบ้านด้วยน้า ตอนปุ่นอายุ 11 เดือน ก็ได้เดินเตาะแตะข้ามพรมแดนไทย-พม่า ที่แม่สาย-ท่าขี้เหล็กแล้วน้า เพราะได้เดินทางมาหลายแห่ง ทำให้ปุ่นเป็นเด็กง่ายๆ ไม่เรื่องมาก และสนุกร่าเริง น่าร๊าก ไอ้ประเภท เปลี่ยนแพมเพิสกันข้างถนน ริมทุ่งนี่ทำมาซะชิน รวมทั้งนั่งช้าง ก็ตั้งกะขวบนิดๆ นั่งมาซะเบี่ยละ 55!!
แต่ถึงจะเข้าโรงเรียนแล้ว เราก็ยังไปไหนมาไหนกันบ่อยๆ เพียงแต่ไม่ได้ตัวติดกันเหมือนตอนเป็นเบบี๋ พอโตก็เริ่มไปไอ้ที่มันยากๆขึ้น เช่นพาไปนอนเต๊นท์ เดินขึ้นภู ล่องเรือ เป็นต้น
ด้วยความที่น้องปุ่นก็เป็นเด็กน่ารักคนนึง (ขอชมหลานตัวเองนิดนุงน้า ^-^) บางทีก็มีคนมาชวนไปเข้าวงการเหมือนกันนะ แต่เราปฏิเสธ เพราะเราว่า ไม่น่าสนุก สำหรับเด็ก แต่อย่างว่าอ่ะ คนมันจะดัง อะไร้ยยยก็ฉุดไม่อยู่ (คุณป้าโม้สุดยอด อิอิ) วันนึงเราก็พลาดท่าเสียทีจนได้ ยินยอมให้เจ้าปุ่นไปถ่ายภาพเพื่อทำ World Report ให้กับ Colgate Palmolive เพราะเพื่อนเราที่ทำงานอยู่ที่นั่นขอมา พอดีเห็นว่าถ่ายภาพนิ่ง และสถานที่คือ ตลาดน้ำดำเนินสะดวก เลยคิดซะว่า เป็นการพาเจ๊ปุ่นไปเที่ยวตลาดน้ำอีกครั้งนึงละกัน (ที่จริงก็ไปมาหลายครั้งเลี้ยวล่ะ) เพื่อนคนนี้ น้องสาวเค้าทำงานที่แกรมมี่ เกี่ยวกะอะไรก็ไม่รู้ แต่เอาใบสมัครให้ปุ่นเข้าไปคัดเลือกอะไรก็ม่ายรู้อีกน่าแหละ (โกวช่างใส่ใจในอนาคตหลานซะจริงจริ๊ง หาที่ไหนได้อีกป้าผู้แสนดี 55!!) เพื่อนเราตามมาจิกหลายที ให้เราส่งปุ่นไปคัดเลือก คุณป้าผู้เฉื่อยชาก็ทำเฉยเมย หลายๆครั้งเข้าคุณเธอเลยเบื่อไปเอง แต่เคยปฏิเสธไปหลายทีแล้ว พอขอมาเรื่องนี้ ซึ่งอยู่ในวิสัยทำให้ได้ ก็เลยตกปากรับคำไปโดยดี
ตอนนั้นปุ่นอายุ4 ขวบกว่าๆ ใกล้จะ 5ขวบละ งานนี้ตากล้อง 2 คน มาจาก New York ซะด้วยนา เค้าให้เจ๊ปุ่นเล่นเป็นลูก และใส่ชุดแบบไทยๆ ซื้อคอลเกตจากเรือที่พายมาขายและอีกชุดนึงก็จะเป็นเด็กคู่ชายหญิง ใส่ชุดสบายๆ ถ่ายริมถนน
ตอนถ่ายก็มีกองถ่ายทำของอินเดียมาถ่ายภาพยนตร์ด้วย โอ้โฮ กำลังเป็นเลิฟซีนเลย....จู๋จี๋ ดู๋ดี๋กันในเรือ ประกอบเพลง เสียงดังเลยค่า ก็สนุกดี ปุ่นก็คงได้ประสบการณ์เพิ่มขึ้น มีทีมงานของเค้ามาเล่นกะปุ่น สนใจปุ่นมากมาย แต่ว่า...หลานข้าใครอย่าแตะ (โกว เวอร์ชั่นโหด หุหุ)
ใช้เวลาในการถ่ายทำหนึ่งวันเต็มๆ เช้าจรดเย็นเลย ทีมงานก็ชมว่าปุ่นเป็นเด็กน่ารัก และไม่เรื่องมาก ไม่งอแง ....โอ๊ย เจ๊ปุ่นเค้าสไตล์เด็กภูธรค่ะ เรื่องแค่นี้ จิ๊บๆ ชอบซะอีก ตลาดน้ำมีของกินอร่อยๆตั้งเยอะ (โกวก็ชอบ ที่ให้ไปเพราเหตุผลนี้แหละ ^-^ โกวขี้ตะกละค่า)
ภาพทั้งหมด โกวถ่ายนะคะ เดี๋ยวงงว่าตากล้องจาก New York ทำไม ทำได้แค่นี้เองเรอะ โกวก็ถ่ายมั่วๆไปเหมือนที่ทำตามปกติ ไม่มีมุมเมิมอะไรกะเค้าหรอก นั่งอยู่ตรงไหน ก็ยกกล้องขึ้น แล้วกดไปทันควัน แค่นั้นแหละ ที่ทำให้หลานได้ (พูดแล้วก็สงสารปุ่น ที่มีคุณป้าจอมชุ่ยเช่นนี้ อิอิ)
ภาพแรก เด็กเลี้ยงง่าย ให้กินกล้วยแค่นี้ก็พอแล้ว (โกวใจร้ายมั้ยเนี่ย ^-^)
แม่ลูกมาช้อปคอลเกตที่ตลาดน้ำค่า
รองเท้าที่เห็นของน้องปุ่นเอง ไม่เข้ากะชุดเลย แต่ถ่ายไม่เห็นเท้าเลยเอาที่ใส่สะดวกค่า
คุณฝรั่งผมทอง เสื้อขาว คือตากล้องที่ว่ามาจาก New York น่าแหละ
ปุ่นกะทีมงานถ่ายทำภาพยนตร์อินเดีย ในเรือกะกุ้ง เพื่อนผู้ทาบทามปุ่นมางานนี้ และหนุ่มน้อยเพื่อนร่วมงาน
ถ่ายฉากตลาดน้ำเสร็จ ก็ไปถ่ายตลาดบกมั่ง ถ่ายมันริมถนนเลย
ย้อนกลับไปดูรูปเก่าๆ ก็อดยิ้มไม่ได้นะ นึกถึงเวลาอยู่กับปุ่น เป็นช่วงที่มีความสุขมากๆ ขอให้ปุ่นแข็งแรง และมีความสุขมากๆนะ ... รักไอ่อ้วนมากเลย เป็นเด็กดีตลอดไปนะเฟ้ยยย!!
